Wauw!
Misschien weet je wel dat ik last heb van paniekaanvallen. Al heel veel jaar. En ik dacht eigenlijk dat het steeds beter ging, maar dit laatste jaar… Allerlei dingen tegelijk zorgden ervoor dat de hele boel langzaam in elkaar stortte, tot ik plots weer op het punt was dat ik mijn huis niet meer uit kon.
Ik schrijf expres ‘kon’, omdat ‘durven’ voor mezelf klinkt alsof je keus hebt. Alsof je gewoon even moet doorzetten en dat het ontzettend slap is als dat niet lukt. Je hoort wel, mijn hoofd vind er van alles van.
Hoe dan ook, daar zit ik dus.
Maar gisteren, gisteren ben ik de deur uitgestapt en heb ik een heel klein rondje gelopen. Ik heb het nagekeken, 350 meter.
En weet je, voor mij is dat gigantisch.
De laatste 20 meter liep ik met een belachelijke glimlach op mijn gezicht en toen de deur achter me dichtviel heb ik keihard ‘Yesssss!’ geroepen en een dansje gemaakt. Het maakt me niet uit of ik het morgen weer kan of volgende week. Nu lukte het. En dat vier ik.
Zelfs al is het voor een ander peanuts. Zelfs al stelt 350 meter in de ‘grand scheme of things’ helemaal niks voor.
En nu denk je misschien: ‘Ja, maar tuurlijk mag je daar trots op zijn, want voor jou is dit heel groot!’
Gek he? Dat is voor een ander vaak zoveel makkelijker te zien.
Want ik weet zo goed als zeker dat er voor jouzelf ook zo’n dingetje is.
Zoiets wat je zelf misschien niets vindt voorstellen, wat je wegwuift.
Maar ook iets wat je toch maar mooi wel gedaan hebt.
Iets waar je jezelf eigenlijk best een schouderklopje voor mag geven. En als je toch bezig bent, maak er dan meteen een grote schouderklop van.
Want ja, dat verdien je!
Wauw!!! Moet je jou zien!!
Heb je zelf door hoe geweldig je het doet?
Of het nou om 350 meter gaat of 10 kilometer. Om de administratie, voor jezelf opkomen of zelfs je bed uit komen: goed gedaan! 🎉
Warme groetjes,
Anne